محمد علی امیدی

                                                            هو

اذان زمأذنۀ دار، کار منصوراست                    

                                          که اصل پلّه معراج دار منصوراست

طنین مرغ حق آتش از آن زند بر دل             

                                  که این خرابه نشین داغدار منصوراست

نه هر که سر به سر سّر تواند از کف داد          

                                      که این هنر بجهان یادگار منصوراست

اگر چه میثم تمّار بوسه زد بر دار                  

                                         ولیک خنده بدار ابتکار منصور است

زبان بریده به ایما تلاوت وحدت                  

                                  ز درس مکتب خون افتخار منصور است

طریق و مکتب خون و شهادت و ایثار             

                                    بپاست تا که زمان پایدار منصور است

زهر کجا که بلند است نغمه حق حق ،       

                                به هوشباش که آنجا مزار منصور است

بنای وحدت و عرفان و جذبه  اخلاص           

                                    همیشه معتبر از اعتبار منصور است

دیار بیسر و پائی و شهر بدنامی                    

                                  سکوت کرده و در انتظار منصور است

زخُمّ باده وحدت بجام کن ساقی                  

                                     که پیر میکده ما خمار منصور است