پروین ارشاد فتح  “ثریا “

                                                             ایران

ای خانۀ من به نام ایران            وی کُهنه ترین کُنام شیران

بس ناموری تو از دلیران          شیر  آمده ای به نقش دوران

ای گوش و سر تو آذرستان     چِشمَت ز ارومیه درخشان

ای یال تو ماز و گیل و گرگان   سبز است فراز پرچم از آن

ای در تو هماره آن سپیدی       صلح است که در عَلَم کشیدی

از تفتۀ خوز و هرمز و بم          سرخ است تو را فرود پرچم

ای فَرِّ تو بر زمین دماوند          ساید به برین سهند و الوند

ای ملک تو از خزر به عُمّان       بر سینۀتو دنا   نمایان

قلب تو که می تپد به تهران      گیرد همه جای این وطن جان

ای تکیه زده به زابلستان          بر بند تو خِطِّۀ خراسان

ای فارس ترین خلیج آبی         نام تو همین به هر کتابی

ای خانۀ برترین هنرها             ای خاک تو مَامَن گوهرها

فخر تو بُوَد به تخت جمشید     ای همچو طلا ز طلعت شید

ای بوده ،  نبوده هکمتانه          هم باش  به هستی جاودانه

ای نسل تو از تبار کوروش        از بابک و آرش و سیاووش

تا بوده همین شنیدم از گوش   اصل تو به صد کتیبه منقوش

ای شهره به عالم از مشاهیر     ای اوّل و آخر اساطیر

زن در تو نشان سر فرازی        در علم و هنر بُوَد جهانی

ای در نظر مدام یزدان              دیرینه ترین سرای ایمان

آباد بِزی که دارمت دوست      ” ثرّیا ” عاشق ایران به هر روست