علی اکبر بلالی شاعر و نویسنده شهیر همدانی

علی اکبر بلالی در سال ۱۳۱۵ خورشیدی در همدان متولد شد تحصیلات متوسطه را در همدان گذراند و از دانشسرای عالی تهران لیسانس آموزش ابتدایی گرفت و بعد از آن موفق به اخذ فوق لیسانس مشاوره راهنمایی گردید. سپس به استخدام آموزش و پرورش همدان درآمد و در کسوت معلمی به تدریس در دبیرستان ها مراکز تربیت معلم، مشاوره راهنمایی، دانشکده کشاورزی، و مدرسه عالی بهداشت پرداخت وی در سال ۱۳۵۹ بازنشسته شد. وی از ذوق شعر و شاعری بهره مند بود. اولین شعرش که  “موزه ایران باستان ” نام داشت در مجله فردوسی در سال  ۱۳۴۵ چاپ گردید. بعدها در ماهنامه  “نگین ” چند شعر از ایشان به چاپ رسید. در آن زمان در محل آرامگاه بوعلی سینای همدان هفته یک بار جلسه انجمن ادبی تشکیل می شد. که بلالی در آن عضویت داشت. از میان قالب های شعری” غزل” را انتخاب کرد. و “بلالی ” تخلص نمود. ضمناً او نویسنده ای توانا بود. و با روزنامه‌های ناطق ، میهن، آوای الوند وبرخی مطبوعات تهران همکاری داشت. بلالی در دی ماه ۱۳۹۰ پس از یک دوره بیماری یارانش را تنها گذاشت و چهره در نقاب خاک کشید.

 اثر:

کتاب شعر “یادیار” که در سال ۱۳۸۲ به وسیله انتشارات ” نیک پرداز غرب ” به چاپ رسیده است.

                                          غزل : رفته از یاد

 بگذرانیدم به رنج و غم همه اَیّام خویش   

                                              یک زمان شیرین ندیدم از سعادت کام خویش

رفته ام از یاد و کس از من نمی جوید نشان   

                                                   مانده ام تنها به کُنجی خسته از آلام خویش

نام یارانم نه‌تنها رفته از خاطر که غم

                                                  برده از خاطر مرا ای دوست حتّی نام خویش

صید افتاده ز پایم مانده‌ در دام بلا

                                                   منتظر هر لحظه بر صیّاد خون آشام خویش

 مرغ دست آموز رنجم پایبند دانه ام

                                                             می کنم پرواز اما بر فراز دام خویش

بر دل ما می نشیند غم به هر جا میرسد

                                                    می شناسد چون کبوتر آشیان و بام خویش

 لاله گردم هر بهار و سرکشم از زیر خاک

                                                          تا زداغ دل رسانم بر شما پیغام خویش

هر شبم جز غم رفیقی نیست در بزم وجود

                                                     میزنم برجام غم در میگساری جام خویش

مصلحت بینی نباشد شیوه عشاق و نیست

                                                         عاشق از آغاز در اندیشۀ فرجام خویش

طبع سرکش رام می‌گردد” بلالی” را که او

                                                             در پناه باده میجوید همه آرام خویش