غزلی از محمد علی امیدی ” امیدی “

سنگ طفلان گرچه پا و سَرزحّد بیرون شکست   

                           عشق کاسه کوزه ها را بر سَر مجنون شکست

صبر ، دیگر از دوام صبر ما بیتاب شد                   

                                  طاقت ما طاق و پشت گُنبد گردون شکست

کُن هوای کبر و بُخل از سر برون گر عاقلی       

                               باد نخوت چون حبابی هستی قارون شکست

بَر شکست قامت ما چاره بیحاصل بود               

                              کاین کمان از حسرت آن قامت موزون شکست

خواست تا بیند منجّم اختر بخت مرا                   

                                   لوح تنجیمش زبخت شوم نامیمون شکست

مُشکل از طوفان محنت بار هستی وارَهد         

                                  دل کز آهی در میان لجّه های خون شکست

نقطه را آنکس که بَر بالای آن لب جای داد         

                                  جابجا یک نقطه کرد و حُرمت قانون شکست

نرخ ما را این دل بشکسته خوش بالا کشید       

                               قیمتی شد در جهان تا این دُر مکنون شکست

پیر ما بَر دَرد هجران وصل را تجویز کرد             

                                           آفرین کز یکنفس بازار افلاطون شکست

 التیامی شد “امیدی” بهر دَرد و رنج ما

                                           نام ما تا در میان آن لبِ میگون شکست