فرشتگان مهربان سفید پوش (پرستار)

 جواد زندیان

ای سپیده کلاه و سیمین تاج         که فرود آمدی تو از معراج

پر زمهری تهی زبغض وکین         ای فرشته که آمدی به زمین

مهر رویت سحر تراود نور            شب چو ماهی بدشت جان به عبور

یک گهر می تپد درآن سینه         صاف ورخشنده راز آئینه

تو همان استجابتی به دعا              که به گریه طلب شود زخدا

نور امیدی وشفای مأیوسی            به ره تار غم چو فانوسی

حلقه وصل حال وفردایی               سلسله هرطرف گسسته آنجایی

گر خزان قصد باغ جان کردی      یا گلی زان میان نشان کردی

شده ای ابر وبارش باران               که به باغ خزان دمیدی جان

گل جانی اگر خزان می برد          قلب پرمهر تو به سینه فشرد

چو رهانی تواز فنا جانی                  همچو گل بشکفی و خندانی

ای پرستار ,مظهر خوبی                همچو قدیس اهل کروبی

چون فرشته کنی پرستاری            آسمان آسمان ستاره می باری

مزد خدمت نباشدت مقصود         که به دریا حقیر باشد رود

خدمتت را خدا دهد پاداش          کاش مثل تو می شدم ای کاش

من کم آورده ام شعر کامل نیست/این سروده کم است و قابل نیست

کی (صبا)وصف تو تواند گفت       گوهری بایدش که گوهر سُفت