مهدی دیجوریان همدانی (۱۳۶۹-۱۳۰۳) از شاعران معاصر همدان است. درکودکی مدت کوتاهی به مکتب خانه رفت. تحصیلات ابتدایی را در دبستان های ” محمودی ” و “شرافت  “و دبیرستان را در دبیرستان زنگنه طی نمود .با وجود اینکه از این مقطع به بعد تحصیل را ادامه نداد. اما همواره عشق به فرهنگ و ادبیات فارسی به خصوص شعر و دلبستگی عاشقانه اش به ادب و هنر سرودن شعر او را واداشت تا به بهره گیری از آثار گرانقدر بزرگان سخن فارسی اهتمام ورزد. دیوان وی اشعاری مشتمل بر غزلیات، قصاید، قطعات، مثنوی ها، و رباعیات نغز و شیوا دارد. از آن جایی که دیجور مطالعات ادبی، اجتماعی و عرفانی گسترده ای داشت و بر فنون و صناعات ادبی مسلط و با ذوق هنری او عجین شده و موجب خلق آثاری بدیع و درخور توجه گردیده ، شایسته است اشعار این بزرگ بیشتر مورد مداقه و بررسی قرار گیرد و به حضور ادب دوستان معرفی گردد..

 دیجوریان می گوید:

” بزرگترین و نخستین الهام بخش من در کارشعر، دیوان جاودانۀ خواجۀ شیراز بوده است. او می افزاید علاوه بر استمرار در مطالعه دیوانهای گویندگان سبک کهن ، به سرایندگان سبک نیمایی معتقدم و از آثارشان با شوق تمام استفاده می کنم ، اگرچه با اسلوب نوگرایی آشنایی کافی ندارم، ولی طرح نو و کهن به معنی متداول را نمی‌پذیرم و تازگی را در قالب نمی دانم ، بلکه آرایۀ اندیشۀ نو را اصل می دانم ، زیرا قالب پوست است ، در کل نوآوری برایم قابل احترام است .”

 دیوان مهدی دیجوریان متخلص به  “دیجور “به کوشش بهرام و نسرین دیجوریان در سال ۱۳۸۰به زیور چاپ مزّین گردیده  است.

نمونه آثار : غزل

بی داغ ، لاله  چشم و چراغ چمن نشد

                                 بی سوز، شمع جلوه‌گر انجمن نشد

گل تا هزار جامعه به گلشن قبا نکرد

                            مسند نشینِ مجلسِ سرو  و سمن نشد

تا صد هزار زخم ، زِ دندان نخوردلب

                                 در گفته ، پاسدارِ حریمِ سخن نشد

تا خون به کامِ نافه نشد، در تمام عمر

                          کس تازه جان زنکهتِ مُشکِ ختن نشد 

تا خم نکرد قامتِ خدمت به پیش حُسن

                                ابرو به چشم ، سایۀ عزّت فکن نشد

 هرگز قرار گاه دلِ عاشقان نبود

                                زلفی که بی قرارزِ چین و شکن نشد

” نابرده رنج گنج میسّر نمیشود”

                             سعدی ، عبث خدایِ جهانِ سخن نشد

” دیجور ” هر که خدمتِ ارباب فن نکرد

                                      زینت فزایِ انجمنِ اهلِ فن نشد