اَحَد مسیبی ” رجا ” ( ۱۳۳۲- ۱۳۸۹ خورشیدی)

 شادروان احد مسیبی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی در همدان دیده به جهان گشود تحصیلات خود را تا پایان دبیرستان در همدان گذرانید. سپس به استخدام شرکت مخابرات درآمد از همان آغاز جوانی به شعر و ادبیات فارسی علاقه مند بود و در کنار پدرش که خود از شاعران همدان بود پرورش یافت .

 از ابتدای تاسیس انجمن ادبی بوعلی عضو این انجمن بود و بعداً از فعالان این انجمن گردید و سرودن شعر را به طور جدی شروع نمود. در قالب غزل شعر می سرود.    و” رجا” تخلص می کرد احد مسیبی علاوه بر شاعری چون تسلط خوبی بر فن بیان داشت مجری اغلب برنامه های ادبی، سمینارها و نشست های گوناگون شعر و ادب همدان بود. آنچه بیشتر موجب محبوبیت “رجا” بود شوریدگی او و احساس همدردی و همدلی او با دیگران بود از ناله بلبلی آزرده میگشت و با صدای ساز دوره گرد خیابان می‌گریست .

 احد مسیبی می گفت آنچه خداوند به آن ارزش وجود داده ارزش محبت و مهربانی دارد و دراهتمام به این عمل حساب و کتابی نداشت. رجا در تاریخ ۱۲ دی ماه ۱۳۸۹ به دلیل عارضه قلبی به دیار باقی شتافت .

روحش شاد یادش گرامی باد

آثاری از او :

 غزل مگو

 جزبه عشرت منشین، جز سخن از یار مگو

                                         جز دل آزاری آن یار دل آزار مگو

همدمی ، هم نفسی ، اهل دلی پیدا کن

                                            جز می و میکده و خانۀ خمّار مگو

جز وفا هیچ مرو، جزبه محبت منشین

                                        هیچ جز خال لب و غمزه دلدار مگو

فکر سیم و زر و سودا مکن ار اهل دلی

                                                سخن از مردم آلودۀ بازار مگو

حرمت خویش برِ مردم نادان مشکن

                                        سخن از کشمکش سَبحه و زُنّار مگو

پنبه در گوش کن و صحبت یاوه مشنو

                                          راز دل را به بر خویش نگهدار مگو

داستان غم این غربت و تنهایی را

                                       ای دل از بهر خدا بگذر و بگذار، مگو

یاد دارم که مرا پیر طریقت می گفت:

                                     هرچه هستی بشنو از من و بسیار مگو

 عاشقی پیشه کن و همدلی آموز “رجا”

                               تا که هستی به جهان جز سخن از یار مگو

شعردیگری از احد مسیبی : با گویش همدانی

اِینجا فِردوس برینه هِمِدانه داملا

                                             اَ قِشَنگی بهترین شهر جِهانه داملا

اِگَه یِ دِسی (دستی)  سِر و روش بکشی میشه پاریس

                                             وا ای پیری بخدا صد تا جِوانه داملا

اَ سر حوض نِبی تا پای مُصَلاش همه گُل

                                           هر طِرَف پا بیَلی تو سایه لانه داملا

کوه الوند که نِظَر کرده شاه مردانه

                                        اَ همه جا بِهتِرش میدان میشانه داملا

مورت سبزه  میگی بَلکَم تپه عباس آباد

                                   وِلی حیف باشه میگن گِزِش گِرانه داملا

میگن اصفهانیا نصف جهانه اصفهان

                                            مَ میگم یِ باغِ اینجا اصفهانه داملا