جواد زندیان

هوای کوچه های کوفه از غربت چه سنگین است

                                 نمای سایه روشن های نورماه غمگین است

افق ها رنگ خون دارند و مه بی تاب میتابد

                         نوای زهره غمبار است وسازش ساز دیرین است

زمین جام شرنگی گشته و افلاک نوشد غم

                       چه سوسوی غمی در خوشۀ رخشان پروین است

ولی در سجده گه پیشانی اش بر خاک می ساید

                             فروغ سجده گه ارض و سما را مهر زرّین است

علی پَر می کشد از خاک تا افلاک روحانی

                                   درآن مهبط که انوار کسا و آل یاسین است

خمیده شانه های دین به زیر بارکج فهمی

                            و شمشیر تغافل در کف مشتی کج آیین است

اسیر جهل آمیزد به سم تیغ جهالت را

                     علی در سجده ی عرفان چو میزان بهر تعیین است

بوقت سجده ی شاهینِ عدل شد گاهِ نامردی

                              وگرنه جغد را کی جرات میدانِ شاهین است

فقط درسجده بتوان تیغ بر فرق یدالله زد

                  به قامت ابن ملجم ها به تیغ اش جسم خونین است

اگر در خانۀ حق میشود خونِ ولا جاری

                         شهادت غیر از این کی درمقام شاهدِ دین است

صبا ایام سوگ رفتن علم و عدالت شد

                             دریغا همچنان جهل است کو آویزه دین است

جواد زندیان.       ( صبا)