گُلچینِ روزگار ” قصاب کاشانی “

 در بررسی و پژوهش تاریخ ادبیات و  تذکرۀ شاعران به اسامی برخی از شُعرا می رسیم که اُمّی و بیسواد بودند. به طوری که برای کتابت اَشعار خود، دست نیاز به دامن دیگران می زدند. ولی آنچنان از قَریحه و ذوق بالا برخوردار بودند. که به قول اُدَبا، در میدان فصاحت، گوی بلاغت را از همگان می رو بودند. از آن جمله سعید یا سعیدا قصّاب کاشانی که پیرو سبک هندی یا سبک اصفهانی و تابع محمّد علی صائب تبریزی بود. وی در قرن دوازدهم هجری در کاشان مغازۀ قصّابی داشت. و تَخَلُّص خود را از همین حرفۀ خود گرفت . وی اَشعار زیادی از شُعرا در حافظه خود داشت. در مجلس شاعران حاضر میشد و در گفتن غزلها با آنان همکاری می کرد. دیوانش به بیست هزار بیت می رسد و این بیت در دیوانِ وی از لطافت خاصّی برخوردار است :

                هیچکس جانا نمی سوزد چراغش  تا به صبح      

                                                     پُر مَخَند ای صبح صادق بر شَبِ تارِ کسی

 وی در آخر عُمر شاعری را کنار گذاشت و در مشهد مقدس ساکن شد و در همانجا درگذشت و به خاک سپرده شد این غزل وی در آسمانِ ادب ایران همچون ستاره‌ای می درخشد:

                 تا کی به بزمِ شوقِ غَمَت، جا کُند کسی ؟

                                                          خون را به جای باده، به مینا کُند کسی ؟

                 اَبروت میبرد دل و حاشا ست کار او

                                                        باکج حسابِ عشق چه سودا کُند کسی ؟

                 تا مُرغِ دل پرید، گرفتارِ دام شد

                                                            صَیّاد کی گُذاشت که پَر وا کُند کسی

                 دُنیا و آخرت به نگاهی فروختیم

                                                  سودا چنین خوش است که یکجا کُند کسی

                 ای شاخِ گّل، به هر طرفی میل می کنی

                                                            ترسم دراز دستی بی جا کند کسی

                عالم تمام یک گُلِ بی خار می شود

                                                                 دل را اگر ز کینه، مُصَفّا کند کسی

                 نشکفت غُنچه ای که به بادِ فنا نرفت

                                                          در این چمن، چگونه دلی وا کند کسی

                 خوش گُلشَنیست، حیف که گُلچینِ روزگار

                                                        فرصت نمی دهد که تماشا کند کسی

                 عُمرِ عزیزِ خود مَنِما صرف ناکسان

                                                             حیف از طلا، که خرج مُطَلّا کند کسی

                 دندان که در دهن نبود، خنده بَدنَماست

                                                                    دُکّان بی متاع، چرا وا کند کسی

                 بر روضه های خُلد قَدَم می توان گذاشت

                                                           ” قصاب ” اگر، زیارت دلها کند کسی

               حسن سماوات اکباتان – اردیبهشت ۹۸